Ja, ik heb gisteren ook heel de dag – en op bewaakte en onbewaakte momenten – aan het jonge meisje gedacht, dat straks begraven wordt. Ze werd vermoord door een man die in beroep was gegaan tegen zijn veroordeling en daarom volledig legitiem vrij rondliep.

De klap voor ouders, familie en vrienden moet verschrikkelijk zijn. Het leed van het verlies van hun dochter, zus of vriendin en de volledige zinloosheid van het haar aangedane geweld zal lang diepe sporen nalaten. Bestaat hier hoegenaamd een vorm van troost voor?

De wansmakelijke haatboodschappen – op vooral minder-sociale-media – aan het adres van de man die de feiten bekende of zijn familie zullen dat leed niet verzachten.

Integendeel. Wie bedreigt in godsnaam een 7-jarig kind?

Steunbetuigingen, rouwmarsen en rouwregisters zullen misschien niets veranderen aan dat leed. En zéker niet aan de visieloze politiek of het logge justitie apparaat.

Maar het geeft wel een uiting aan de essentie van ons gevoel van angst, onveiligheid, machteloosheid, verlies,… en ga maar door.

Rouw is hier en nu op zijn plaats.

De politieke recuperatie van de dood van het jonge meisje zal er niets aan veranderen dat mannen quasi ongestraft vrouwen kunnen misbruiken en verkrachten. Dat er voor deze mannen geen hulpverlening is en dat ze vrij kunnen rondlopen. Dat politie en gerecht vrouwen die aangifte doen van zedenfeiten vernederen door onkunde en ongeloof.
Dat ouders nog meer hun dochters zullen willen opsluiten. En dat diezelfde ouders zullen falen om hun zonen het zo broodnodige respect voor meisjes en vrouwen bij te brengen.

Het zal ook niets veranderen aan de groeiende verontwaardiging van vrouwen over hun behandeling als tweederangsburger terwijl het toch zij zijn die het leven eerst dragen.

“#MeToo” was toch maar een randverschijnsel?

Het is niet de politiek of het gerecht dat faalt. Noch de politie of het gevangeniswezen. Noch de hulpverlening.

Maar misschien des te meer de opvoeding.
Niet alleen op school, maar vooral thuis.

We hebben hier als maatschappij een aandeel in.

Waarom?

Omdat we zwijgend toelaten en daarom goedkeuren. Omdat we liever roepen op sociale media. Omdat we liever wijzen naar een ander, dan ons eigen aandeel hier in te zien. Omdat dat wat we tolereren, verder zal blijven bestaan.

De maatschappij dat zijn wij, de burgers. Dat is elk van ons.

Moeder,
Dochter,
Maar vooral…
Vader
En broer.

Nu, is alleen rouw op zijn plaats.
Want wij hebben gefaald om een jonge vrouw te beschermen, terwijl ze fietste.
Naar een vriendin.
Terwijl ze zich fel verzette.
En niemand haar hoorde?

Toen moest het beeld van de toen nog mogelijke dader gephotoshopt worden…
Want de realiteit is nog veel vreemder dan de fictie. En laat ons daarom vooral heel hard roepen?